Świat się kończy, normalnie świat się kończy. Kochanieńki ostatnio zapytał sam z siebie: czemu nie piszesz nic o żołnierzyku, tylko coś wyszywasz?
Zawsze się wściekał, jak za długo siedziałam nad kompem, nad blogiem, a teraz sam dla odmiany mnie do tego zachęca.
Jak nic świat się kończy :)
O mały włos z niedźwiedziej czapy, a bym nie zdążyła.
Jeszcze mam zadyszkę, jeszcze pot cieknie mi po tyłku, a ręce się trzęsą.
Więcej będzie kiedyś. Wkrótce.
Muszę ochłonąć, myśli pozbierać.
Nie wiem jak Wy, ale ja ledwo żyję. Szczerze i bezgranicznie nienawidzę takiego lata. Na dworze temperatura jakby ktoś odpalił piekarnik na maksa i zapomniał zamknąć drzwiczki. Aż cofa, gdy się wychodzi z domu. Jedyne 36,8 stopnia w cieniu.
Obiecałam ostatnio, że bajkę opowiem, jak wrócę z wyjazdu. Cóż, tydzień zajął mi powrót do rzeczywistości, ale że obiecałam, bajka być musi.
Dziś będzie słów parę o wypadzie za miasto i o trzech hafcikach z poprzedniego postu.
To najpierw o hafcikach.
Dziś tylko fotograficzny spam.
Bajkę opowiem, jak wrócę.
Wyjeżdżam na weekend.
Zamierzam zapomnieć o bożym świecie.
Zamierzam odpocząć.
Wszystko opowiem po powrocie
