Chyba potrzebuję, żeby ktoś mnie czasami kopnął w cztery litery, potrząsnął i zmusił do działania. Tym razem padło na Meri i jej pytanie, kiedy zamierzam zająć się w końcu czymś cyberpunkowym, a nie tylko ozdoby choinkowe pokazuję. Nudne to chyba być musi, musieć oglądać ciągle i wciąż to samo.
Miało być o czymś innym. Miało być o kawie.
Ale jestem nałogowcem, nałogowcem, który miewa ciągi.
Właśnie skończył mi się taki szesnastodniowy. Chwila oddechu, chwilowy powrót do żywych, do świata i rzeczywistości :)
Umordowałam się okrutnie. W życiu się tak nie umordowałam przy haftowaniu. Mózg mi się zlasował, oczy prawie całkiem oślepły, palce pokułam, naklęłam się strasznie. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że znam aż tyle niecenzuralnych słów typu motyla noga, kurza twarz, jasny gwint, olaboga czy do jasnej Anielki itp. No dobra, przyznam się bez bicia, słowa padały bardziej niecenzuralne. Czytaj dalej „Jak ugryźć backstitch?”
Nawet nie wiem kiedy, a popełniłam wszystkie krzyżyki w Wandzi. Miałam pokazać w międzyczasie, jak mi idzie, ale wylądowałam na nieplanowanym urlopie. I był krzyżykowy post, internetowy post, było super. Gdzie byłam, co jadłam i piłam, co widziałam, pokażę w następnym wpisie.
Dziś będzie o Wandzi, o rybce zwanej Wandą.
Będziem, bo się w końcu zdecydowałam na materiał, na którym będę hafcić. Bo tak po prawdzie to, jak długo można wybierać kawałek szmatki do wyszycia obrazka? Sorry, trzech obrazków. Oj długo można, bardzo długo można. Coś o tym wiem. Zastanawiam się, jakby to była nie wiem jaka ważna sprawa. Sprawa co najmniej wagi państwowej.
